Stand van zaken 2017

Ik ben de afgelopen paar jaar flink ziek geweest, maar niet dood gegaan. Ik ben nu 75 jaar. Is er voor mij nog iets te doen? Ja, ik zou nog graag een echte schrijver of dichter willen worden, of als acteur op de planken willen staan of een lied leren zingen en in een band spelen. Wat zou ik dat fijn vinden! Maar…. het is te laat. Soms zou ik andere mensen, de omstandigheden of de dingen de schuld willen geven van het gemis van deze niet meer te realiseren wensen. Maar… dat is niet waar. Niemand of niets heeft mij het leven dat ik geleid heb opgedrongen.  De dingen die ik wens, heb ik nooit gekund en ik zal ze nu ook niet meer leren.

Hoeveel tijd is me nog gegeven? Nog zeven jaar, nog veertien jaar en misschien tot morgen? Een ding is zeker: de laatste adem zal er komen. Dan is het voorbij en… dan is mijn grote vraag: Waar ben ik dan geweest? Wat is deze aarde voor plek en wat is er in Godsnaam met de mensheid en mij, als één daar van, aan de hand? Welk spel speelt zich hier af? Het lijkt wel een soort School, maar wat is het onderricht? En wat is de bedoeling van het onderricht? Dat zijn de vragen die mij bezig altijd al hebben bezig gehouden, maar, waar ik vanaf heden, al mijn aandacht aan wil geven. Dat weet ik zeker.

Maar uit welke hoek of vanuit welk perspectief kijk ik nu en wie is die ‘ik’ eigenlijk die kijkt? Dat is weer zo’n vraag: Wie is die ‘ik’ waar ik vaak zo aan gehecht ben geraakt en die nu steeds minder te zeggen heeft? En wat doet die nog in de wereld?

In de loop van mijn leven heb ik steeds meer ontzag en bewondering gekregen voor de mensen die mij voorgingen in het beantwoorden van dit soort vragen over het menselijke bestaan. Met name de antwoorden van de Chinese Ouden helpen mij, maar ook vele andere stromingen, zoals de Advaita, het Tibetaans Boeddhisme, het mystieke Jodendom en het mystieke Christendom. Waar er sprake is van institutionalisering in de vorm van één of andere kerk of een vaststaand geloof, daar ervaar ik geen enkele hulp bij het beantwoorden van deze vragen.

Steeds meer ervaar ik ook dat vele kunstenaars met dezelfde vragen hebben geworsteld en daarmee een bron van inspiratie voor mij vormen.

Ik herken steeds sterker wat al die stromingen in wezen zeggen. Aan die “lijnen” wil ik de rest van mijn leven een bijdrage leveren, een volgende schakel zijn; op mijn manier en met mijn woorden, afgestemd op deze tijd, zoals zij afgestemd waren op hun tijd en toch eeuwigheidswaarden ontdekten, die tijdloos zijn en die op hun manier doorgaven. 

Naar de wereld toe zal ik mijn verworvenheden en inzichten in verschillende vormen overdragen. Het gesprek, de interactie tussen mij en anderen staat daarbij centraal.

Ik heb ontdekt dat als er werkelijk sprake is van samenzijn dat alle verschillen tussen mensen wegvallen, niet omdat die genegeerd worden, maar omdat de verschillen aangewend worden om samen vervuld te raken van een stroom van Leven. Het Leven als een liefdevol en meedogenloos wonder en de uitwisseling hoe ieder van ons daarmee omgaat.