Column 4: Oude Wonden

Een kort en simpele column, wederom aan de hand van een gedicht van M. Vasalis. 

Nu worden mijn gedachten vreemd

vieroudetulpen.jpg

Nu worden mijn gedachten vreemd, als oude tulpen,
Met kleuren, die eigenlijk niet bestaan
en uit een bijna uitgeputte, stenen grond
rijzen zij op en zijn al in hun knop verwilderd.
Zij lijken op chrysanten, doodshemden van de zomer,
Ze zijn nog ouder dan ikzelf en ik herken
Ze niet. Hoor: uit hun monden,
vertrokken door het bittere, dat hen voedt,
polytonaal, een vreemde, vreemde taal,
die ik niet wil verstaan. Maar ik vermoed,
Dat het een lied beduidt, van littekens en oude wonden.

M. Vasalis

 

Vragen:

Ken je die oude vervormde gedachten in jezelf, die vaak uit het niets komen en je dwars zitten?

Ken je de uitputting die bij die gedachten hoort en hoe ga je daar mee om?

Ken je in jezelf de herhaling van iets vervelends ouds, het “niet weer” gevoel? Weet je daar het begin van of heeft het geen begin?

Ken je in jezelf oude wonden die niet meer dicht gaan en bij het minste geringste zelfs weer open wonden worden? Wat doet dat met je en hoe ga je daar mee om?