Inspiraties

Wie of wat inspireert Jaap Voigt, een selectie van eigen werk en van anderen.

Wilt u uw inspiraties delen? Stuur ze naar contact@jaapvoigt.nl en ze worden geplaatst in een nieuwsbericht.

Oud
Oud worden is,
weer onbruikbaar zijn,
als een kind.

In de war
Ook al ben je nooit weggegaan
kom, kom weer naast mij zitten,
houdt mijn hand vast en vraag:
“Waarom ben je toch zo in de war?”

 

Alles komt voort uit stilte
en keert daar weer naar toe terug.
Ook ik.
Veel woorden helpen niet,
het is maar beter om stil te blijven.

Stilte

Eerst hoorde ik de stilte,
als bij toeval,
in de bergen of uitkijkend over zee,
of als het ene was afgelopen
en, als bij toeval,
het andere nog niet begonnen was.

 

Nu hoor ik de stilte,
niet meer als bij toeval, maar
tussen iedere alinea,
tussen alle woorden,
tussen de mensen
overal tussen in.
De stilte hoort nergens bij.

 

Neutraal, angstaanjagend neutraal soms
en alles dat ooit geleerd is,
waar de muren van opgetrokken waren,
is niet alleen heel anders dan ik dacht,
het is niet waar!
Het zijn alleen maar ruïnes die de functie hadden
het verdwalen te ondersteunen.

Ik heb een lege kerk gevonden,
waar het Ongeborene
zich onophoudelijk uitdrukt
in beweging en in tienduizend dingen.
En altijd keert het weer terug
naar Zichzelf.
Zomaar, om niet.

Het Ongeborene

Ik heb een lege kerk gevonden
waar de stem van God te horen is.
Mijn stem.

Er staan nog resten van muren,
ruïnes eigenlijk,
die dachten dat ze leefden
omdat zij de Ruimte konden beperken.

Nu is er vooral niet-iets.
Niet-beweging, niet-vorm,
niet-man, niet-vrouw,
niet-geluk, niet ongeluk,
niet-menselijke relatie.

 

 

Ik lees nu de woorden weer,
verdwenen is de glans sindsdien,
het is een verdroogde versie van
van wat ik werkelijk heb gezien.
Waarom kan ik daar niet blijven?

Maar wie ik toen was ben ik nog
alleen vergat ik iets en vergat ook dat
hoe ik nu kijk dat ben ik ook,
ik wil dat wel maar meestal niet
laat me maar weer even, en bovenal….
Waarom kan ik daar niet blijven?

Gaat dan alles wat heel wordt
ook weer stuk?
En wat is waar?
Dat van toen of dat van nu,
of allebei of geen van beide?

Waarom kan ik daar niet blijven?

Waarom kan ik daar niet blijven?
 

Ik was er, waar het goed was,
waar alles klopte en ik klopte mee.
Ik was er, waar geen afstand was,
alleen maar Ruimte en ik loste op.
Ik was er, waar geen tijd was,
alleen maar eeuwigheid.
Waarom kan ik daar niet blijven?

Ik kende alle bomen en ieder blad,
en zij kenden mij.
Ik keek en de stenen kregen kleur,
de rivier een zilver lint,
de aarde kreeg een geur
en de mensen werden licht.
Woorden welden op in mij
en ik was blij, met het zicht van een kind.
Waarom kan ik daar niet blijven?

 

Het canvas

Het canvas is eerst,
daarop verschijnt het tafereel
dat zijn eigen leven gaat leiden
en het doek vergeet.
Alle elementen van het tafereel
scheiden zich van elkaar af

De dood van een Daoïstische Meester
Er was eens een Daoïstische meester die zijn levenseinde voelde naderen. Hij schilderde de prachtige vallei waarin hij zijn hele leven gewoond had op de muur van zijn kamer. De rivier, de bomen, het vee, de weidegronden, de kleine huisjes, de grotten in de bergwanden en de boeren die met zonsondergang naar huis liepen.
Hij nodigde alle mensen van de vallei uit; dat waren er niet zo veel maar zij kenden elkaar goed. Zij hadden immers hun leven met elkaar door gebracht. Na de thee en de koekjes ging de Meester voor het schilderij staan met een stokje in zijn hand. Hij wees daarmee naar de verschillende elementen die in de vallei te zien waren en vertelde het verhaal van de tijd die zij samen beleefd hadden.
Op een goed moment zagen de mensen de Meester kleiner worden, steeds kleiner, en hij ging door zijn eigen hand het stokje in en kwam er aan het andere eind weer uit, als onderdeel van het schilderij. Het werd een kleine bewegende figuur die op het doek liep en iedereen in de kamer kon hem zien. Hij nam de tijd, stond een aantal keren stil en zwaaide naar de mensen in de kamer en die zwaaiden terug. Ten slotte verdween hij in een grot die op het schilderij stond, het canvas in.
Niemand heeft hem ooit weer gezien en iedereen in de vallei wist dat hij er altijd zou zijn. Hij was Onsterfelijkheid geworden.

These songs are what makes me get up
in the darkness, in the midst of pain,
longing to be alive today.
Summer, winter, rain or mist.

Perhaps,
his spirit will move into the cherry tree,
and in spring the new blossoms will be his,
next summer the cherries will taste of true poetry and songs....
and when I taste them
I will feel young again.

The spirit of Orpheus
July 2015 Greece

A little temple on a cliff,
that’s nothing special.
The islands are littered with them.
Old shrines to Gods long dead

At sunrise I listen to the songs of Orpheus
in a long forgotten tongue
as he sang to Hades and Persephone
to bring back Euridice to life.
Now, only a severed head, he sings to himself,
his voice no more than a whisper.

The night fades away into a new day,
The pain in my nerves is embraced,
the ache in my joints eases,
the cold leaves my fingertips.

Ik was te Cadzand aan het strand
getuige van een misverstand,
toen ik twee golven hoorde spreken,
precies voordat ze zouden breken.
De ene riep: ‘Het is gedaan,
wij zullen hier te pletter slaan!’
De ander zei beslist: ‘Welnee,
je bent geen golf, je bent de zee.

Hein Stufkens

Levende Yin en Yang

Gedicht van Adyashanti

Als je liever rook dan vuur hebt
sta op dan en ga.
Want ik ben niet van plan je mind
af te stompen met beroete kennis.

Nee, ik heb iets anders in gedachten.
Ik heb vandaag een vlam in mijn linker-
en een zwaard in mijn rechterhand.

De schade wordt vandaag eens niet beperkt.
Want God is in een bui
om je rijkdom te plunderen en
je naakt in zo’n ademstokkende armoede te smijtendat wat er van je over is,
niet meer is dan een schim.

Blijf niet rondhangen om deze vlam
stikkend in je gepieker.
Dit is geen kampvuurliedje
om je sussend in slaap te wiegen.

Duik nu in de ruimte
tussen je gedachten
en verlaat deze droom
voor ik de hele bende af laat fikken.